Alle jaren komen ze een keer langs in het grootste bloembollengebied van de wereld, Amerikanen die middels een reisorganisatie de kans wordt geboden om in een paar weken tijd een groot deel van West-Europa te bezoeken. Deze keer kwam in april een groep Amerikanen uit de buurt van Washington en Boston een bezoek brengen bij het bloembollenteelbedrijf van de Jan en Mary Romar aan de Middenvliet. De bezoekers kregen uitgebreid uitleg over de teelt van de bloembollen. Jan Romar zat daarbij letterlijk op de knie�n in het bloembollenveld, waar hij de gehele plant van bol tot bloem toonde. De gasten waren zeer onder de indruk van het het zware werk dat jaar in jaar uit door de telers moet worden uitgevoerd. E�n van de bezoekers merkte daarbij letterlijk op; "It's hard work, it's nothing for me". (Het is zwaar werk, niks voor mij). Om in de toch wel winderige open lucht verstaanbaar te zijn waren Jan Romar en zijn gasten voorzien van microfoon en koptelefoons. Het ontvangen van groepen buitenlandse bezoekers is niet ieder jaar bij dezelfde teler. Een aantal bloembollenbedrijven heeft zich bereid verklaard open te staan voor deze groepen toeristen waarbij zij per toerbeurt de gasten ontvangen. Wat opviel bij deze groep Amerikanen was, dat zij een "flatchild" bij zich had. Het is een kartonnen poppetje dat bij een bezoek aan een bezienswaardigheid, in dit geval de uitgestrekte bloeiende narcisvelden, met een paar gasten op de foto wordt gezet. De foto's met het poppetje worden bij thuiskomst voorgelegd aan schoolkinderen, die daarmee een praktische ondersteuning krijgen bij de aardrijkskunde lessen. In Nederland kennen we ook een dergelijk systeem. Daarbij speelt Flip de Beer een zelfde rol als "flatchild", niet meegenomen door ouderen, maar door schoolkinderen, die middels foto's met Flip de Beer hun belevenissen buiten school aan medeleerlingen vertellen.

Met de paasdagen ging het nog niet zo snel, maar daarna, met name de anderhalve week voor koninginnedag, raakten de tulpen- en narcissenvelden massaal in bloei. Met man en macht werden terstond de bloeiende velden doorlopen om zieke bloemen, dwalingen en dieven te verwijderen. Het ziekzoeken, met name het viruszoeken is zeer specialistisch werk, waarbij bepaalde strepen op het groen en de bloemen van de bloeiende bloembollen kenmerkend zijn voor een virus . Een andere ziekte is kookziekte die bij narcissen kan optreden. De narcisbollen worden, voordat ze worden geplant, met een bepaalde temperatuur gekookt. Is de temperatuur niet goed geweest, dan ontstaat in de bol, wat de vakman noemt, kookziekte. Die ziekte is na het uitgroeien van de bloembol nog wel door ongeoefende ogen te herkennen. Het blad van de getroffen plant ziet er dan bobbelig uit.(zie foto). Wat ook door de leek nog wel kan worden gezien zijn de dwalingen. Dat zijn duidelijk bollen met bloemen die afwijken van de rest van het bloembollenveld waarin ze groeien. In een veld met veredelde bloemsoort of kruising kan het voorkomen dat een aantal weer zijn teruggevallen in de oude vorm. Tijdens het controleren worden ook die planten verwijderd. De bloembollenteler moet ook nog alert zijn op zogenaamde dieven, dat zijn bloeiende bloembollen waarbij g��n nieuwe bollen worden gevormd, de dieven worden gezien als een soort onkruid. Het zal met het bovenstaande duidelijk zijn, dat het doorlopen van de bloembollenvelden opperste concentratie vergt van de ziekzoekers. Het over het hoofd zien van zieke planten kan grote gevolgen hebben. De meeste bloembollen worden ge�xporteerd en de ontvangende landen eisen daarbij een strenge controle op ziek en zeer van het produkt. Het kan voorkomen dat vanwege vermeende ziekte hele partijen bloembollen worden afgekeurd en dat levert een fikse strop op voor de betreffende bloembollenteler.

Als het een week mooi zacht en groeizaam weer is, dan treedt bij de lichte zanderige teelgrond al gauw droogte op. De sproei-installaties, bestaande uit een lange slang en een draaiende waterspuitkop op en slee gemonteerd, worden dan al snel op het land gezet. Middels een langzaam draaiende grote haspel wordt de slang met de slee met spuitkop geleidelijk in de lengterichting over de bloembollenvelden verplaatst, waardoor het hele veld gelijkmatig wordt besproeid. Bij een bepaalde sproeirichting, als het watergordijn haaks op de zon staat ontstaat vaak lichtbreking waarbij deels een regenboog zichtbaar wordt. Verrassend was het beeld dat werd gevormd door een verwaaiend gordijn van sproeiwater waarbij midden in het land over een lengte van vijftig meter een kleine complete regenboog zchtbaar werd.

Passerende toeristen zijn altijd vol belangstelling als zij de bloembollenvelden in bloei zien staan. En als de controleurs, de ziekzoekers, aan het eind van een bloembollenbed zijn aangekomen zijn ze meestal ook wel even bereid om vragen van de passanten over de teelt van bloembollen te beantwoorden. Zo legde Simon Abbink, onder toeziend oog van Piet Schop, aan Deense toeristen uit waarom hij een tulp die afweek van de rest uit het bloembollenveld had verwijderd. Door de regelmatige aanloop van toeristen en hun belangstelling voor de bloeiende velden bij de Schoolweg merkte Simon Abbink al op; "Wat is het hier gezellig, hier wil ik wel vaker ziekzoeken op het veld". Hij doelde daarbij op het, normaal gesproken, redelijk eentonige werk van ziekzoeken, op velden in het wijdse land, waar men naast een meelopende collega alleen maar bloeiende bloembollen ziet. Om misverstanden te voorkomen, het is niet zo, dat de telers veel mensen op het land willen hebben. Als een stuk land grenst aan de weg, dan is kontakt al wel gauw gelegd. Maar vrijelijk over het land bewegen ziet de teler liever niet. Dat heeft ook weer te maken met overbrengen van ziektes bij bloembollenvelden. Met name hyacinten zijn daar zeer gevoelig voor. Het komt voor dat wild, bijvoorbeeld een haas, een ziekte in een hyacintenveld verspreidt. Het spoor van de haas is naderhand precies aan te geven. Controleurs van hyacintenvelden dragen daarom ook vaak hoge laarzen die zij steeds grondig reinigen. De Floratuin Julianadorp is een tuin waar men graag toeristen onvangt. Daar kan men in de bloeitijd vrijelijk genieten van de vele verschillende soorten bloeiende bloembollen. Opgezet voor handelaren die gemakkelijk diverse nieuwe soorten bloembollen kunnen beoordelen is de tuin ook voor toeristen een aantrekkelijke pleisterplaats. Wij kwamen deze keer in contact met Wayan Heru Sudarmawan, die afkomstig is van Bali. Hij liet zich door zijn metgezellen ook even vastleggen tussen de bloeiende tulpen.

De pluktuinen van Marian Minnes aan de Langevliet en Arno Kroon (Floratuin) die dit jaar voor het eerst hun poorten openden is een groot succes gebleken. De klanten waren zeer enthousiast over de mogelijkheid die hun werd geboden om zelf en bos tulpen naar wens te mogen plukken. Het aardige van de tuinen was dat in het tijdsbestek van een paar weken steeds de hoofdkleur van de pluktuinen veranderde, was het de ene keer rood/geel dan kon het een week later zomaar paars, geel en wit zijn. Opvallend bij het plukken van de bloemen was het verschil in keuze door Nederlanders en de Duitse toerist. Nederlanders kozen bij voorkeur bloemen terwijl ze nog in de knop zitten, terwijl de Duitse gasten de al bloeiende tulpen kozen. Een eerste ervaring rijker wordt al uitgekeken naar het volgende seizoen, want de pluktuinen zijn nu weer gesloten, de bloei is voorbij en dat houdt in dat er niets meer valt te plukken.

Pluktuin op Floratuin Julianadorp

"Maar we hebben nog de foto's". Zo zou je met enig weemoed kunnen opmerken nu de rijkelijke bloei van krokussen, hyacinten, narcissen en tulpen weer nagenoeg voorbij is. De krokussen, hyacinten en narcissen verwelken en alle tulpen zijn al bijna gekopt. Middels foto's van de eerder nog in bloei staande narcissen en tulpen nemen we afscheid van de prachtig gekleurde bloeiende bloembollen- velden van dit seizoen. Al verwachten we al gauw weer bloeiende irissen, fresia's en lelies op het land, maar het areaal van die gewassen is toch lang niet groot als van de narcis- en tulpenvelden.